กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คนซวยตัวจริง
“นอนไปงั้นๆ เนี่ยนะ! คำแบบนี้มีแต่เธอคนเดียวที่พูดได้ ทั่วเมืองหลวงใครจะไปคิดว่าคุณหนูสามตระกูลต้วนจะพูดจาเปิดเผยขนาดนี้” หวังเฝยยอมใจเพื่อนสาวคนนี้จริงๆ เจอกันทีไรก็มีเรื่องให้ประหลาดใจทุกครั้ง แต่เธอก็ชอบที่เป็นแบบนี้
“คุณหนูสามตระกูลต้วนอะไรกัน ในเมืองหลวงฉันมีค่าอะไรที่ไหน คนที่รู้จักฉันนับนิ้วได้เลยด้วยซ้ำ ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นใคร แล้วจะสนทำไมว่าฉันพูดอะไร” ต้วนหลีรู้จุดยืนของตัวเองดี
“เก่งแต่ปากจริงๆ ดูตอนนี้สิ อยู่ดีมีความสุข แล้วพวกตัวซวยที่จ้องทำร้ายเธอล่ะไปไหนหมดแล้ว” หวังเฝยหลุดขำออกมา ดีเหลือเกิน ยังเหมือนตอนอยู่เมืองหลวงเปี๊ยบ กล้าพูดกล้าทำ ไม่เคยกลัวเกรงสิ่งใด
ต้วนหลีถอนหายใจยาวแกล้งทำเป็นจริงจัง “ก็ช่วยไม่ได้นี่ ใครใช้ให้เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉันล่ะ ถ้าพูดกับเธอไม่ได้ แล้วชีวิตนี้ฉันจะไปคุยกับใครได้อีกล่ะ”