เหยาเหยา

เหยาเหยา

“อย่าฆ่าข้าเลย ข้าไม่ได้ทรมานเขา ข้าไม่ได้ทรมานเขาจริง ๆ นะ ข้าแค่คิดจะช่วยลูกสาวของข้าเท่านั้น”

“พวกนั้นต่างหากที่ทรมานเขา ข้าทนดูไม่ได้ ก็เลยช่วยสงเคราะห์ให้เขาไปสบาย!”

เหยาซานส่ายหน้าเป็นพัลวัน เขาไม่ได้ทรมานเซี่ยงเทียนเหิงจริง ๆ ตอนนั้นเขาคิดเพียงอยากรีบทำงานให้เสร็จไว ๆ เท่านั้น

เสิ่นลั่วมองกริชในมือ ดูคล้ายได้ยินคำพูดของเขา และคล้ายไม่ได้ยินไปพร้อมกัน

“คุณชาย ได้โปรดไว้ชีวิตท่านพ่อของข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้เขาบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ ต่อไปย่อมไม่อาจทำร้ายใครได้อีกแล้ว”

มีหญิงสาวคนหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องของเหยาซาน

“เหยาเหยา รีบหนีไป ที่นี่ไม่มีเรื่องของเจ้า รีบไปสิ!” เหยาซานตะโกนลั่นเมื่อเห็นลูกสาว เขาฆ่าคนมามาก ศัตรูจึงมีอยู่รอบด้าน