กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เปลี่ยนใจ
หลายปีมานี้เหยาซานใช้ชีวิตสุขสบายมาตลอด มีแต่เขาที่คอยเหยียบย่ำคนอื่น จนลืมไปนานแล้วว่าการถูกคนเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้ามันเป็นยังไง
เขาเบิกตากว้างคำรามลั่น “ไอ้คนถ่อยต่ำช้า แน่จริงก็มาดวลเดี่ยวตัวต่อตัวกับข้าสิวะ!”
เสิ่นลั่วทำเหมือนเพิ่งได้ยินเรื่องตลก เงยหน้าขึ้นถาม “นี่เขาแพ้แล้วพาลหรือไง หรือว่าเมื่อก่อนพวกเจ้าไปฆ่าคนก็ไปดวลเดี่ยวตัวต่อตัว ไม่เคยรุมพร้อมกันสามคนเลยงั้นสิ?”
“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ต้องขอโทษด้วยนะ พอดีข้าเป็นพวกชอบหมาหมู่อยู่ด้วย หรือประเดี๋ยวพวกเจ้าสองคนจะเข้ามาพร้อมกันเลยดีล่ะ”
เสิ่นลั่วก้มหน้าลงมองอีกครั้ง “เหยาซาน ความอดทนข้ามีจำกัด เจ้าจะพูดหรือไม่พูด ถ้าไม่พูดก็ตาย เจ้าตายไปน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ลูกสาวเจ้าถ้าไม่มีเจ้าแล้ว ก็คงมีชีวิตอยู่ต่อได้ไม่กี่วันหรอก”