กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
อกตัญญู
ต้วนหรงเห็นอีกฝ่ายจี้ถามไม่หยุดก็ไม่กล้าพูดอะไร เพราะกลัวว่าพออ้าปาก ต้วนหลีจะคุกเข่าโขกหัวให้นางจริงๆ นางได้แต่กัดริมฝีปากเงียบไว้ ใจจริงอยากบอกว่าแค่คำนับขอโทษตน เรื่องนี้ก็ถือว่าแล้วกันไป
แต่ท่านย่าเห็นต้วนหลีย้อนคำก็โมโหควันออกหูไปแล้ว เรื่องในวันนี้คงไม่จบลงง่ายๆ แน่
“เจ้าจะข่มขู่พี่สาวเจ้าทำไม! คิดว่านางจะหน้าด้านไร้ยางอายเหมือนเจ้าหรือไง!” โหวซื่อตบโต๊ะเสียงดัง
บรรดาผู้หญิงร่วมโต๊ะต่างพากันก้มหน้าหดคอ อยากจะมุดตัวหายไปให้รู้แล้วรู้รอด มีเพียงต้วนหลีที่มองโหวซื่อด้วยสายตาเย้ยหยันพลางว่า
“เห็นพวกท่านลำบากใจกันขนาดนี้ ข้าก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอกนะเจ้าคะ ในเมื่อไม่ยอมให้ข้าโขกหัว ข้าเองก็จนปัญญาเหมือนกัน”
เอาอย่างนี้ดีไหมเจ้าคะ ท่านก็ตัดชื่อข้าออกจากสมุดตระกูลไปอีกคนเสียเลย