ตกลงกัน

ตกลงกัน

เสิ่นลั่วไม่เคยคิดมาก่อนว่าใครจะมาเป็นภรรยาของเขา หรือพูดให้ถูกคือ ใครก็ได้ทั้งนั้น ไม่ได้สนใจเรื่องชาติตระกูลหรือรูปร่างหน้าตาเลยสักนิด

ขอแค่ให้เขาหลุดพ้นจากตระกูลเสิ่นได้ จะให้แต่งงานกับหมูสักตัวก็ยังได้ แต่ตอนนี้เขากลับอยากจะวาดหวังดูสักครั้ง

ต้วนหลีมองเขา ดวงตาเป็นประกายวิบวับ “ลำบากเหรอ เสิ่นลั่ว เจ้าล้อเล่นอะไรน่ะ”

สินเดิมของข้าบวกกับสินสอดที่ตระกูลเสิ่นให้มา ถ้าตีเป็นเงินก็เกือบ 50,000 ตำลึงเชียวนะ

50,000 ตำลึง เจ้าพอรู้ไหมว่ามันเยอะขนาดไหน กินหรูอยู่สบาย เลี้ยงครอบครัวธรรมดาได้ตั้งหลายชาติเลยล่ะ

ข้าเป็นถึงภรรยานายอำเภอชิงโจว อยู่ที่ชิงโจว ขอแค่เจ้าไม่หาเรื่องให้ข้าอารมณ์เสีย ข้าก็ทำตัวเป็นขาใหญ่ในพื้นที่ได้สบาย ลำบากตรงไหนกัน ไม่มีเรื่องให้ลำบากแล้วจะรนหาที่ทำไม

แน่นอนล่ะ ชิงโจวอาจไม่เจริญเท่าเมืองหลวง เหลาอาหารอร่อยๆ อาจมีไม่เยอะเท่า เสื้อผ้าอาจไม่สวยเท่า หรือพวกเครื่องประดับปิ่นปักผมก็คงสู้ไม่ได้...