ยอมอ่อนข้อ

ยอมอ่อนข้อ

ต้วนหลีไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะคิดอะไรอยู่ในใจ

นางมองท่านเสนาบดีต้วน กระดาษแผ่นแค่นี้ก็อ่านจนจบแล้ว

นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน

“ท่านปู่ เงื่อนไขบนกระดาษแผ่นนี้ใช้ได้หรือไม่เจ้าคะ หากไม่มีปัญหาก็ถือโอกาสที่ท่านปู่เสิ่นกับใต้เท้าโจวอยู่ที่นี่ช่วยเป็นพยานให้ ข้าจะได้สบายใจขึ้นบ้าง”

ท่านเสนาบดีต้วนคีบกระดาษแผ่นบางๆ ไว้ในมือ แต่กลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับพันชั่ง นังเด็กคนนี้ช่างอ้าปากขออย่างไม่เกรงใจ เงื่อนไขอะไรก็กล้าเสนอออกมาทั้งนั้น เขาลังเลอยู่หลายตลบก่อนจะถามขึ้นว่า “สินเดิมเท่ากับหรงเอ๋อร์ เรื่องนี้ดูจะไม่ค่อยเหมาะกระมัง”

“ท่านปู่เห็นว่าไม่เหมาะตรงไหนหรือเจ้าคะ คิดว่าข้าไม่คู่ควรนำไปเปรียบกับพี่รองงั้นหรือ พวกเราสองคนก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของท่านเหมือนกันไม่ใช่หรืออย่างไร ท่านพ่อกับท่านลุงใหญ่ก็เป็นบุตรชายแท้ๆ ของท่านทั้งคู่มิใช่หรือ”

ท่านปู่ส่ายหน้าหมายความว่าอย่างไร ไม่ใช่เพราะข้า ถ้าเช่นนั้นก็คือตระกูลเสิ่นไม่คู่ควรนำไปเปรียบกับตระกูลโจวงั้นหรือ

เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ข้าแต่งเข้าตระกูลเสิ่นแทนพี่รอง ข้าก็เอาสินเดิมเดิมของนางไป ส่วนนางจะแต่งเข้าตระกูลโจว ก็เอาสินเดิมเดิมของข้าไปใช้แล้วกัน

“ทีนี้ก็เหมาะสมแล้ว คราวนี้ท่านปู่คงไม่มีข้อข้องใจแล้วนะเจ้าคะ” ผู้เฒ่าต้วนรู้สึกว่านังเด็กคนนี้ไม่ได้กำลังพูดจา แต่กำลังเอามีดมากรีดใจคนชัดๆ