ทวงของ

ทวงของ

โหวซื่อเห็นต้วนหลีเดินมาด้วยตัวเองแถมยังไม่อาละวาด ก็คิดว่ายังไงเสียก็เป็นลูกสาวบ้านต้วน รู้จักกาลเทศะอยู่บ้าง นางจึงไม่รังเกียจที่จะปั้นหน้าเป็นย่าผู้ใจดี คิดจะเกลี้ยกล่อมให้ต้วนหลีส่งหยกผิงอันโค่วออกมา

“นังหนูสาม รีบมาข้างตัวย่าเร็วเข้า เอาผิงอันโค่วมาด้วยใช่ไหม มา เอามาวางไว้ที่ย่าก่อน” โหวซื่อยิ้มอย่างเมตตา ต้วนหลีโตมาจนป่านนี้ เพิ่งเคยเห็นย่ายิ้มให้นางแบบนี้เป็นครั้งแรก

ขนลุกบนตัวนางทนไม่ไหว พากันลุกชันขึ้นมาทันที

ต้วนหลีไม่ได้เดินเข้าไป แต่นางล้วงเอาหยกผิงอันโค่วออกมาวางไว้กลางฝ่ามือ แล้วแสร้งถามโหวซื่ออย่างเคอะเขินว่า “ท่านย่า ผิงอันโค่วอยู่นี่แล้วเจ้าค่ะ สกุลโจวมาสู่ขอหมั้นหมายแล้วหรือเจ้าคะ?”