ดิ้นรน

ดิ้นรน

ตงชิงมองออกว่าจงซื่อต้องการอะไร นางก็ทำได้แค่ทำตามที่จงซื่อต้องการเท่านั้น

นางจึงไม่สนใจคำพูดของเสิ่นเซวียนอีก แล้วรีบสาวเท้าตามต้วนหมิงเฟิงกับจงซื่อไป

โหวซื่อเห็นดังนั้นก็ตะโกนรั้งต้วนหมิงเฟิงไว้ พร้อมกับออกคำสั่ง “เจ้ารอง ให้คนของเจ้าไปเอาหยกผิงอันโค่วมา! ถ้าคนของเจ้าไม่ยอมไป งั้นข้าจะส่งคนของข้าไปเอาเอง”

ถึงตอนนั้นถ้าพูดจาอะไรกระทบกระเทือนต้วนหลีเข้า...

คำพูดนี้เป็นการข่มขู่กันชัดๆ ต้วนหมิงเฟิงหันไปมองโหวซื่อ อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ได้แต่ก้มหน้าลง

พอได้ยินแบบนั้นจงซื่อก็หยุดดิ้น มองเขาด้วยความสิ้นหวัง ส่งสายตาบอกให้เขาเอามือออกจากปากนาง

ต้วนหมิงเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยอมเอามือออก เขารู้ดีว่าจงซื่อไม่มีทางเอาชีวิตของลูกสาวมาล้อเล่นแน่