เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต้านต้านพยักหน้า เขาก็ไม่ได้เจอคุณน้ากับพวกเด็กๆ มานานมากแล้วเหมือนกัน
หลิวเหมียวเหมียวไม่ได้อยู่นานนักก็เดินกลับบ้าน
"กลับมาแล้วหรือ"
หลิวเหมียวเหมียวเดินเข้าห้องแล้วปรายตามองเตียงที่เย่เซินปูเรียบร้อย "สมกับที่เป็นทหารจริงๆ ทำอะไรคล่องแคล่วว่องไวไปหมด"
"ทางฝั่งจ้วงจ้วงกับยาย่าล่ะคะ"
เย่เซินไม่ได้แปลกใจกับคำถามของหล่อนเลยสักนิด "ปูเสร็จพร้อมกันแล้ว ตอนเย็นพวกเราจะไปกินข้าวที่บ้านพ่อกับแม่นะ"
เวลานี้ชั่วคราวแล้วคงทำได้เพียงไปกินข้าวที่ฝั่งโน้น แม้กลับมาอยู่ได้ไม่กี่วัน แต่ก็ใช่ว่าจะไปกินที่บ้านเดิมของพ่อแม่สามีได้ทุกมื้อ
"จะพักสักหน่อย หรือจะออกไปเดินเล่นข้างนอกดีล่ะ"
"ไม่อยากออกไปข้างนอกค่ะ คุณช่วยนวดให้ฉันหน่อยสิคะ"
หลิวเหมียวเหมียวใช้งานเย่เซินได้อย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย