เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่เซินกลับมาแล้วไม่เห็นหลิวเหมียวเหมียว ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงไปก่านไห่จนไม่กลับมากินมื้อเที่ยงเป็นแน่
"จ้วงจ้วง ลูกไปรับอาหารที่โรงอาหารกลับมาก่อนเถอะ"
จ้วงจ้วงคุ้นเคยกับการไปรับอาหารที่โรงอาหารอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อมาถึงที่นี่ เขาจึงรู้ดีว่าโรงอาหารตั้งอยู่ที่ใด
"พ่อคะ แม่กินอะไรตอนเที่ยงเหรอคะ" ยาย่าชะเง้อมองออกไปด้านนอก ยังคงมีความเป็นห่วงแม่ของหล่อนอยู่บ้าง
เย่เซินคลึงหว่างคิ้วเบา ๆ เขาเพิ่งย้ายมาประจำการที่ค่าย ตอนนี้จึงยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก การกลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้านก็ต้องเจียดเวลาออกมาเช่นกัน
"แม่ของลูกเตรียมอาหารติดตัวไปด้วยแล้วล่ะ"
เหมียวเหมียวคงไม่เดินลุยลงไปในทะเลลึกหรอกใช่ไหม
แต่เขาก็ยังกังวลเรื่องน้ำขึ้น
หากช่วงบ่ายยังไม่กลับมา เขาก็ตั้งใจจะขับรถไปตามหาที่ริมทะเล