กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อส่งครอบครัวสามคนของพวกเขาไปแล้ว เย่คนที่สามก็ทอดถอนใจออกมาคำหนึ่ง
หลานชายหลานสาวหลายคนนี้ พลอยเหมือนไม่มีพ่อไปด้วยหลังจากที่ไม่มีแม่
พี่รองแทบจะไม่คุยกับพวกหลานชายและหลานสาวเลยหรือ
เขาพอจะเข้าใจอยู่บ้างแล้วว่า เพราะเหตุใดพ่อแม่ถึงไม่ยอมบีบบังคับให้พี่รองพาลูก ๆ เข้าไปใช้ชีวิตในเมือง
"แม่ครับ พี่รองปฏิบัติต่อพวกเด็ก ๆ..."
แม่เย่มองเย่คนที่สามอย่างลึกซึ้ง "นิสัยอย่างพี่รองของแกน่ะ แกอยากจะให้เขาพาเด็ก ๆ ไปใช้ชีวิตในเมือง อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นไปไม่ได้หรอก"
พวกเขายังหนุ่มสาวกันอยู่ หลานชายหลานสาวถ้าผลการเรียนดี สามารถเรียนต่อจนถึงชั้นมัธยมปลายได้ ก็ต้องขึ้นอยู่กับตัวพวกเขาเองแล้ว ต่อไปพวกเขาจะทำอะไร นั่นไม่ใช่เรื่องที่ปู่ย่าอย่างพวกเขาจะไปกังวลแทนได้แล้ว