เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวเหมียวเหมียวชะงักไป "อาสองเอ่ยถึงเรื่องนี้แล้วหรือคะ"
"แม่ ทำไมแม่ต้องปฏิเสธไปตรงๆ ด้วยล่ะ ทำให้เขารู้ว่ายากแล้วถอยไปเองสิคะ แค่บอกไปว่าตำแหน่งงานหนึ่งตำแหน่งต้องใช้เงิน ต่อให้เป็นแค่คนงานชั่วคราวก็ต้องใช้เงิน ให้พวกเขาไปเตรียมเงินมา พอนานวันเข้าหาเงินไม่ได้ ก็ไม่กล้าโผล่หน้ามาเองแหละค่ะ"
"คิดอยากจะมายืมเงินจากพวกเราน่ะสิ ยังบอกอีกว่าผู้ชายของแกเป็นทหาร มีเงินเดือนเข้าทุกเดือน ฉันเลยตอกกลับไปตรงๆ หน้าหนาจริงๆ ไม่เพียงแต่จ้องเงินเดือนน้องชายแก ยังมาจ้องเงินเดือนของเสี่ยวเย่อีก ไม่รู้ไปเอาความหน้าหนามาจากไหน"
มุมปากของหลิวเหมียวเหมียวกระตุกเบาๆ สองสามที เป็นเช่นนั้นจริงๆ ด้วย
คนคนนี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน
หลิวเหมียวเหมียวนึกว่าเรื่องนี้จะผ่านพ้นไปแล้ว
แต่ว่ากลับมีคนมาที่บ้าน
"อาสอง..."