ตอนที่ 553 ใต้หล้าล้วนคือโชคชะตา

ตอนที่ 553 ใต้หล้าล้วนคือโชคชะตา

โลกใบนี้มีหุบเขาแห่งหนึ่ง นามว่าหุบเขาราตรี เป็นสถานที่ที่มืดมิดและอับแสงที่สุดในฟ้าดิน ณ ที่แห่งนี้มีวิญญาณแค้นถือกำเนิดขึ้นตลอดเวลา

พวกมันพัวพันกันอย่างหนาแน่น และก่อตัวเป็นวิญญาณแค้นที่แข็งแกร่งทีละตนราวกับการเลี้ยงกู่ ตนที่แข็งแกร่งที่สุดหากออกจากหุบเขาไปได้

ถึงขั้นสามารถทำลายล้างสิ่งมีชีวิตทั้งโลกได้ แต่ทว่า ณ ส่วนลึกที่สุดของหุบเขา กลับมีถ้ำหินธรรมชาติที่ดูธรรมดาแห่งหนึ่ง

ภายในถ้ำหินมีเครื่องเรือนที่ทำจากหินวางไว้ลวกๆ ไม่กี่ชิ้น และที่นี่ก็คือวิหารศักดิ์สิทธิ์ของปรมาจารย์โคมชะตาทั้งมวล

ปรมาจารย์โคมชะตาระดับเก้าดาวทุกคนหลังจากร่วงหล่น วิญญาณจะกลับคืนสู่วิหาร เพื่อจุดโคมอายุยืนที่เป็นของตนเอง

นับตั้งแต่ห้วงเวลาอันไร้ที่สิ้นสุดที่โลกถือกำเนิดขึ้น โคมอายุยืนที่ลอยอยู่ภายในถ้ำหินมีมากกว่าแปดสิบดวงแล้ว

ซึ่งหมายความว่ามีปรมาจารย์โคมชะตาระดับเก้าดาวร่วงหล่นไปแล้วกว่าแปดสิบคน

“เพราะไม่แก่งแย่ง ใต้หล้าจึงมิอาจแก่งแย่งด้วยได้”

ขณะนี้ภายในถ้ำหินมีบุรุษสวมชุดธรรมดาผู้หนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหิน เขากำลังอ่านม้วนตำราไผ่พร้อมกับอ่านออกเสียงเบาๆ