ตอนที่ 148 หวังพึ่งตัวเอง

ตอนที่ 148 หวังพึ่งตัวเอง

ปลายยามอิ๋น ภายในห้องนอนยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นที่แฝงไปด้วยพลังธรรมแก่นทองคำ

เสิ่นผิงนั่งขัดสมาธิ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นความขัดเขินที่ลบล้างไม่ออกบนใบหน้าของเจินเหรินชิว

ก่อนหน้านี้ตอนที่พิสูจน์แหล่งกำเนิดของการเดือดพล่านของเลือดอสูรพิศวง เจินเหรินชิวที่ต้องเผชิญหน้าติดต่อกันหลายครั้งก็ไม่อาจกลั้นความขมขื่นในใจไว้ได้

ดังนั้นจึงเกิดความขัดเขินนี้ขึ้น

"ขุนนางรับเชิญเสิ่น" "ตอนนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร กลับยากที่จะบังคับตนเอง หวังว่าขุนนางรับเชิญเสิ่นจะให้อภัย" เจินเหรินชิวกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

เสิ่นผิงส่ายหน้ายิ้ม "ผู้อาวุโสชิวไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ นี่เป็นเพียงความสุนทรีย์ในการบำเพ็ญคู่เท่านั้น

อีกทั้งผู้อาวุโสชิวสูงส่งเป็นถึงเทพเจินตัน กลิ่นอายความขมขื่นนี้กลับแตกต่างจากมนุษย์ปุถุชนนัก"