กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 474 ช่างน่าอายเหลือเกิน
“ศิษย์น้อง... อย่า”
อิ่นซูหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ศีรษะซุกอยู่แนบอกของเสิ่นผิง ใบหูแดงใสลามไปถึงผิวคอขาวราวหยกอย่างรวดเร็ว
แม้ก่อนหน้านี้ทั้งสองจะเคยใกล้ชิดกันมาก่อน แต่การสัมผัสแนบชิดไร้ช่องว่างเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นเลย
โดยเฉพาะเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของศิษย์น้องอย่างชัดเจน นางรู้สึกว่าร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ราวกับมีบางสิ่งกำลังจะปะทุออกมา
เสิ่นผิงก้มหน้าเอ่ยเสียงเบา “ศิษย์พี่หญิงไม่อยากแปดเปื้อนกลิ่นอายของข้า เพื่อจะได้อยู่กับข้าตลอดไปหรือ?”
“อยากสิ”
อิ่นซูตอบกลับโดยไม่คิด แต่ไม่นานนางก็สับสน “ตะ...แต่ว่าหากข้าอยู่กับศิษย์น้อง ใต้หล้านี้ก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอนสำหรับพวกเราอีก และนั่นจะทำร้ายศิษย์น้อง”
“รอส่งจดหมายเสร็จสิ้นภารกิจปรมาจารย์ พวกเราก็ไปหาป่าเขาลับตาคนและอยู่ด้วยกันตลอดไป”
เสิ่นผิงยิ้มกล่าว “วางใจเถอะ ศิษย์น้องรู้ขอบเขต จะไม่ทำให้ร่างกายของท่านบาดเจ็บหรอก”