ตอนที่ 27 ซวยจริง ๆ

ตอนที่ 27 ซวยจริง ๆ

ทุกครั้งที่มายังตลาดบำเพ็ญ

ฝีเท้าของเสิ่นผิงจะช้าลง

ซอยหลิวแดงที่เขาเคยอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน ท้องถนนส่วนใหญ่จะเงียบเหงามาก

มองไม่เห็นเงาคนสักกี่คน แต่ในตลาดบำเพ็ญกลับคึกคักเจริญรุ่งเรือง ราวกับเป็นคนละโลก

ตอนนี้เขาก็ค่อย ๆ กลายเป็นมุมหนึ่งของความเจริญนี้เช่นกัน

“คนเดินขึ้นที่สูง น้ำไหลลงที่ต่ำ”

“ต้องคอยเตือนตนเองอยู่เสมอว่าห้ามเดินหมากพลาด”

เมื่อเคยมีประสบการณ์มาแล้วครั้งหนึ่ง

เขาไม่อยากจะซ้ำรอยเดิมอีก