ตอนที่ 15 เรื่องเล็กที่ไม่เล็ก

ตอนที่ 15 เรื่องเล็กที่ไม่เล็ก

ตกค่ำ

ระหว่างรับประทานอาหาร

เสิ่นผิงยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องการย้ายบ้าน...

หากอีกครึ่งปีให้หลังเขายังไม่สามารถเบียดเข้าไปอยู่ในลานบ้านขนาดกลางได้ และในตลาดบำเพ็ญก็ไม่มีบ้านว่าง

เขาคงต้องเปิดเผยความสามารถในฐานะนักเขียนยันต์ระดับสูงออกมา...

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะมีสิทธิ์เช่าลานบ้านเดี่ยวที่มีราคาแพงกว่าได้

จนถึงตอนนี้ จำนวนของนักเขียนยันต์ระดับสูงในตลาดบำเพ็ญยังคงหาได้ยากยิ่ง

แต่เมื่อถึงเวลานั้น เขาต้องปิดบังตัวตนให้มิดชิด อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ถึงสถานการณ์ก่อนหน้านี้ของเขา แม้แต่ศาลาปักลายก็ห้ามไปเด็ดขาด

อย่างไรเสีย การพัฒนาระดับของนักเขียนยันต์ก็ต้องอาศัยเวลาในการสั่งสมประสบการณ์