เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 437 ฉันมีชื่อว่าเฉินเจียง
เจียงโยวไม่ชอบฉากที่คนกลุ่มหนึ่งจ้องมองตอนที่เธอบอกลา คิดขึ้นมาแล้วก็รู้สึกขนหัวลุก
จึงตัดสินใจออกเดินทางกลางดึกไปเลย ยังไงเรื่องที่ต้องสั่งเสียก็สั่งเสียครบหมดแล้ว
คืนนี้แสงจันทราสว่างมาก สว่างจนเธอมองเห็นได้ชัดเจนว่าในลานบ้าน บนโลงศพสีชมพูของไป๋อิ๋นมีจิ้งหรีดตัวหนึ่งเกาะอยู่
แสงจันทราสว่างไสวราวกับเกลือที่โปรยลงมาบนภูเขาหลงซาน กิ่งก้านที่ห้อยลงมาของต้นไม้กินคนซึ่งสูงกว่าสามเมตรแล้วแกว่งไหวเบา ๆ ในสายลมเย็น สังเกตทุกสิ่งอย่างเงียบ ๆ ไม่แสดงออก
เจียงโยวกำลังจะไป จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองถูกอะไรบางอย่างดึงไว้
ก้มมองลงไป เถาวัลย์เส้นบาง ๆ เกี่ยวอยู่ที่นิ้วก้อยของเธอ ใบไม้สีแดงคล้ำห้อยลงมา
เธอถึงกับมองออกจากใบไม้ไม่กี่ใบนั้นได้ถึงความรู้สึกน่าสงสาร
กิ่งก้านใบของต้นไม้กินคนแกว่งไหวเล็กน้อย ส่งเสียงกรอบแกรบ
“ชู่ว~”