กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 435 ฉันไปเอง
สามเดือนต่อมา
ทุกสิ่งในเมืองฟังวายุได้เข้าสู่ครรลองอย่างสมบูรณ์ เจียงโยวนั่งอยู่บนก้อนหินริมหน้าผา ปลายขาเรียวยาวแกว่งไกวเบา ๆ อย่างคล่องแคล่ว
“ฉันเตรียมพร้อมแล้ว พรุ่งนี้จะออกเดินทางไปหอรุ่งอรุณ”
“ยัยหนู ครั้งนี้คิดจะพาใครไปด้วย?”
“ไม่พาใครสักคน ฉันไปเอง”
“อะไรกัน?”
ถู่โต้วหันหน้ากลับมา สีหน้าฉงนมองเจียงโยว แต่ในดวงตาที่ถูกสีเลือดปกคลุมนั้นไร้อารมณ์ความรู้สึกใด ๆ
เขาชะงักครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “คุณไปหอรุ่งอรุณคนเดียว รอดตายอย่างหวุดหวิด”
“แต่ถ้าพาคนอื่นไป ต้องตายแน่ ยิ่งพาคนไปมากเท่าไร ความเสี่ยงที่จะถูกเปิดเผยก็ยิ่งสูงขึ้น”