เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 392 พวกเราไม่รู้อะไรทั้งนั้น
จุดตรวจเข้าเมืองฐานที่มั่นหลานวาน
เจียงโยว นั่งอยู่บนหลังต้าจ้วงอย่างสบายอารมณ์ ดวงตะวันค่อนข้างแรง เธอจึงกางร่มดำขึ้นบังแดด
ฐานที่มั่นหลานวานเป็นฐานเล็ก แถวรอเข้าเมืองจึงไม่ยาวนัก
ผู้รอดชีวิตที่เข้าเมืองเหล่านี้จับกลุ่มกันประปราย หลายคนแบกสัตว์กลายพันธุ์ไว้บนบ่า
มีอยู่สามสี่คนแบกงูดอกกะหล่ำที่หัวถูกยิงแตก บางคนแบกหมาป่าสีเทาที่ตายสนิทไว้บนบ่า ยังมีผู้รอดชีวิตที่ในตะกร้าสะพายหลังเต็มไปด้วยสมุนไพรกลายพันธุ์สารพัดชนิด
ต่อให้เป็นผู้มีพลังพิเศษ เมื่อบาดเจ็บก็ยังต้องรับการรักษา
ก่อนวันสิ้นโลก สมุนไพรธรรมดาใช้ได้ผลกับคนธรรมดาเท่านั้น สำหรับผู้มีพลังพิเศษ สมุนไพรกลายพันธุ์ได้ผลกว่าอยู่บ้าง
เดิมทีแถวเข้าเมืองยังคงมีความเร็วปกติ
แต่เจียงโยวสังเกตว่าเมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงก่อน มีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งโผล่หัวชะเง้อจ้องเธออยู่พักใหญ่แล้วก็หายไป จากนั้นความเร็วในการเข้าเมืองก็ช้าลง