เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 387 ฝูงหมาป่าที่เติบใหญ่
จนถึงตอนนี้เธอยังจำได้ดีถึงภาพน่าสะพรึงที่เจ้านี่ขุดโพรงใต้พื้นกระท่อมไม้อย่างเงียบเชียบ แล้วในกลางดึกก็ดันพื้นขึ้นมาโผล่ตรงหน้าเธอ
เยี่ยนฉือก็นึกขึ้นได้เช่นกัน ในห้วงวัย “เยาว์” อันน่าอายแสนเซ่อซ่าของเขา มันฝรั่งเป็นมือขุดโพรงตัวยงจริง ๆ
เหมือนตัวตุ่น สามารถระบุทิศทางใต้ดินได้อย่างแม่นยำ
ถึงขั้นขุดโพรงจากนอกสวนสาธารณะเล็กอ้อมทะเลสาบเทียม ไปจนถึงลานหลังกระท่อมไม้โดยตรง
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมเจียงโยวจึงระเบิดเหมืองทิ้งโดยไม่ลังเล แต่กลับไม่กังวลเรื่องงานในภายหลังเลยแม้แต่น้อย
ที่แท้เจียงโยวคิดเผื่อทางหนีไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
เขาเองยังลืมสัญชาตญาณตุ่นของมันฝรั่งไปแล้ว แต่เธอกลับจำได้แม่น
ผ่านไปสิบกว่านาที มันฝรั่งก็ใช้สัญชาตญาณอันเหนือธรรมดากำหนดจุดขุดบนพื้นดินได้สำเร็จ
จากนั้นก็ก้มตัว คุกเข่า ยกก้นสูง แล้วเริ่มขุดพรวด ๆ!