กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 383 พระภิกษุน้อยปราบสิ่งชั่วร้าย
อู๋เสียร้องไห้สลับหัวเราะ อยู่ในบ่อสิ่งปฏิกูลตลอดทั้งวัน
เจียงโยวก็ลงไปเฝ้าด้วย เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่ถูก “กินจนไม่เหลืออะไร” จริง ๆ
พอวันรุ่งขึ้นดึงตัวเขาขึ้นมา ทั้งร่างเต็มไปด้วยรอยฟันทั่วทั้งตัว รอยกัดที่ลึกจนเห็นกระดูกอยู่ทุกหนแห่ง ราวกับถูกสัตว์ป่ากัดกินมา
เขาไม่ตาย และไม่สลบไป แค่นอนลืมตาอย่างชาเฉยทนรับทุกสิ่ง
ถูกกัดกิน ก็ไม่สะทกสะท้าน
เจียงโยวดึงเขาขึ้นมา ก็ยังไม่สะทกสะท้าน
เขามีชีวิต แต่ก็ราวกับตายไปแล้ว...
ไป๋อิ๋นก็ชาเฉยเช่นกัน แต่ความชาเฉยของไป๋อิ๋นเป็นเพราะตัวเธอเองไม่รู้จักและไม่เข้าใจความสุขความทุกข์ทั้งปวง
ทว่าความชาเฉยของอู๋เสีย คือความเหม่อลอยภายหลังการผ่านพ้นความสิ้นหวัง