เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ฉันไม่กลับไป
เจียงโยวจำผู้หญิงที่นำกลุ่มคนมานี้ได้ รวมทั้งหมาป่าขาวกลายพันธุ์ตัวนั้นด้วย
ตอนที่ยังอยู่ที่ฐานที่มั่นไป๋หลง คนที่ขี่ราชันหมาป่าขาวตัวนั้นออกไปจากฐานก็คือเธอ
หมาป่าขาวตัวนั้นทิ้งความประทับใจไว้ลึกมาก ราวกับซามอยด์ที่ตัวขยายใหญ่ขึ้น
เพราะฉะนั้นเมื่อเห็นมัน เจียงโยวจึงนึกขึ้นได้ทันที
ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเธอที่เมืองอันเฉิงซึ่งอยู่ห่างออกไปพันลี้
ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้จักเจียงโยว เพราะตอนนั้นเจียงโยวเพียงยืนเงียบ ๆ อยู่ในกลุ่มผู้รอดชีวิต เธอจึงไม่ทันสังเกตเห็นเลย
“ฉันชื่อเมิ่งซี เป็นผู้รอดชีวิตจากฐานที่มั่นไป๋หลง พวกเราถูกซอมบี้ไล่ล่า ให้พวกเราเข้าไปหลบหน่อยได้ไหม ภายหลังจะตอบแทนอย่างงาม”
“ห้ามข้ามเส้น”
เจียงโยวมองผู้รอดชีวิตอีกฝั่งของเส้นแบ่งอย่างเรียบเฉย