กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 ไม่เป็นไร กลิ่นมันแรง
เจียงโยวจ้องมองคนหนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัวตรงหน้า ไม่รู้ว่าพวกเธอเกิดอาการอะไรกันอีก
ไม่ว่าจะมองทางไหน สายตาที่พวกเธอใช้มองฉันก็ชวนพิลึกทั้งนั้น
ลมร้อนอบอ้าวพัดพากลิ่นคาวเลือดเข้มข้นมาหนึ่งระลอก เรือนจำที่เคยเต็มไปด้วยนักโทษ ตอนนี้เต็มไปด้วยฝูงซอมบี้ที่เบียดเสียดกันทุกหนแห่ง
ไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว
“ไปปิดประตูเรือนจำเป็น”
คำพูดนี้พูดกับจางซูฮุ่ย
ถึงแม้จางซูฮุ่ยจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนี้ แต่ก่อนหน้านี้เจียงโยวพูดไว้ชัดเจนแล้วว่า หากอยากตามเธอไป ต้องเป็นลูกน้องที่เชื่อฟังมากและมีคุณค่า