กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 ทำไมคุณถึงช่วยพวกเรา
เสียงนั้นไม่เบาไม่หนัก ไม่ใช่เสียงระเบิดที่ดังจนหูหนวก เหมือนตอนกลางคืนเดินอยู่ริมทางชนบท แล้วเผลอเหยียบแตงที่เน่าเสียจนแตก
แม้เสียงจะไม่ดังมาก แต่กลับทำให้ใจคนเต้นกระตุก
เปลวเพลิงดับลง
ลมก็หยุดลง
หมอกโลหิตที่ล้อมรอบศีรษะของหลิวผิงระเบิดออก ผนังทั้งสี่ด้านและผู้รอดชีวิตที่ยืนอยู่ใกล้ถูกเลือดสดกระเซ็นเต็มใบหน้า
ศพทรุดลงนอนแผ่บนพื้น
ส่วนเหนือลำคอขึ้นไปว่างเปล่า
แม้แต่กระดูกก็ไม่เหลือ
ท่ามกลางโลหิตที่กระเซ็นไปทั่ว ดวงตาสีเทาซีดของอาเป่ารู้สึกได้ถึงความอุ่นเล็กน้อย นั่นคือโลหิตหยดหนึ่งที่เปื้อนเข้าสู่รูม่านตา เธอยกมือขึ้นอย่างเลื่อนลอย ลูบดวงตาครั้งหนึ่ง แล้วดมเลือดสดบนมือ