กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 92 เพราะเขาเหรอ? แล้วฉันล่ะ?
เจียงอวี่หนิงชะงักไปสองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมาและฝืนยิ้ม
“บังเอิญจัง คุณยังไม่นอนเหรอ”
เฟิงหานอวี่พิงกรอบประตูกระจกอยู่ กอดอก สีหน้าเย็นชา
แสงจันทร์ลอดออกมาจากช่องว่างระหว่างเมฆเล็กน้อย สาดให้ใบหน้าของเขาดูไร้อุณหภูมิ
เจียงอวี่หนิงถอยหลังไปครึ่งก้าว พยายามรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไว้
“ฉันก็แค่... ออกมารับลม ข้างในมันอึดอัด”
เฟิงหานอวี่ไม่พูดอะไร สายตาตกลงไปที่ข้อมือของเธอ
รอยขาดของเชือกเรียบกริบ เห็นได้ชัดว่าถูกตัดด้วยของมีคม