กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 22 หมู่บ้านที่มีเพียงคนเดียว
“หม่ามี้ ดูนั่นสิคะ”
ตามทิศทางที่ถวนถวนชี้ไป เจียงอวี่หนิงมองเห็นบ้านหลังหนึ่งที่ยังมีแสงไฟสลัวส่องสว่างอยู่
นั่นทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
ในวันสิ้นโลกที่ยาวนานเช่นนี้ แม้แต่ในใจกลางเมือง ไฟฟ้าและอินเทอร์เน็ตต่างก็เป็นอัมพาตไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
หากไม่ใช่เพราะประเทศยังมีระบบสื่อสารผ่านดาวเทียมที่รองรับการโทรและส่งข้อความแบบพื้นฐานที่สุด เพื่อนร่วมห้องที่ดีของเธอเหล่านั้นก็คงไม่มีทางหาตัวเธอเจอแน่
แต่ทว่าในตอนนี้ ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลเช่นนี้ กลับยังสามารถมองเห็นแสงสว่างได้
ทั้งสองคนยังคงระแวดระวังและค่อยๆ เข้าใกล้บ้านหลังนั้น