กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 154 ไอ้เฒ่าทั้งสามนั่นขวางหูขวางตาเกินไป เตะออกไปซะ!
เจียงหลีจิ้นตื่นขึ้นมาเพราะความร้อน เธอลืมตาขึ้น สิ่งที่มองเห็นคือเส้นผมสีทองสว่างไสว
ถีหนีย่าใช้ทั้งมือและเท้าก่ายกอดเธอไว้แน่น ศีรษะซุกฝังลึกอยู่ในซอกคอ ลมหายใจสม่ำเสมอ หลับใหลอย่างเป็นสุข
เจียงหลีจิ้นขยับแขนที่ถูกเขาหนุนจนเมื่อยขบ เจ้าเด็กนี่ดูผอมแห้งแต่กล้ามเนื้อกลับแน่นเปรี๊ยะราวกับก้อนเหล็ก
เธอเงยมือขึ้นขยี้กลุ่มผมสีทองนุ่มสลวยของถีหนีย่าอย่างเอาคืนสองสามที จนผมที่ยุ่งเหยิงจากการนอนกลายเป็นรังนกไปเรียบร้อย
“ลุกขึ้นได้แล้ว”
ขนตาของถีหนีย่าสั่นระริก ก่อนจะลืมตาคู่สีฟ้าคู่นั้นขึ้นมา เสียงที่เพิ่งตื่นยังเจือความแห้งผาก: “พี่สาว... อรุณสวัสดิ์”
เขาไม่เพียงแต่ไม่ยอมปล่อยมือ ซ้ำยังเอาหน้ามาถูไถกับฝ่ามือเธออีก
“สวัสดิ์กับผีสิ แดดส่องก้นแล้วเนี่ย” เจียงหลีจิ้นผลักหัวเขาออก “ลุกไป ฉันจะร้อนตายอยู่แล้ว”