กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 465 กำเนิดจิตมาร
ร่างหลักบาดเจ็บสาหัส จิตใจว้าวุ่น ความทรงจำห่างไกล สหายร่วมทางตายจาก
เมื่อบนใบหน้างดงามราวภาพวาดในความทรงจำเบ่งบานเป็นบุปผาโลหิตสีแดงฉาน ไป๋อี้ก็ไม่อาจแยกแยะจิตมารที่ปลอมเป็นเสียงในใจตนได้อีกต่อไป
"ยอมแพ้เถิด ความโดดเดี่ยวหมื่นปีมีแต่จะนำพาความอ้างว้างไม่สิ้นสุด สายเลือดในร่างเนื้อมีแต่จะฉุดรั้งฝีเท้าเจ้า มีเพียงไร้ปรานีเท่านั้นคือเซียวเหยาที่แท้จริง เซียวเหยาเซียนจวินตายไปแล้ว ตัวเจ้าในตอนนี้คือไป๋อี้ หาใช่ไป๋อี้"
ถูกต้อง หมื่นปีที่ผ่านเลยพัดพามิตรสหายของเซียนจวินไปนับไม่ถ้วน ไป๋อี้ที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกระแสธารแห่งกาลเวลา สุดท้ายก็เหลือเพียงตัวคนเดียว ในเมื่อเซียนจวินดับสูญไปแล้ว เหตุใดยังต้องแบกรับความทรงจำจากชาติก่อนอีก