เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 243 ความกลุ้มใจของเกาเหริน
“ปลาแดงแหวกว่ายในธารใส หมู่นกขับขานดอมดมบุปผา ช่างเป็นสถานที่งดงามจริง” ไป๋อี้ยิ้มบางเอ่ยพลางสาวเท้าเข้าไปในที่พำนักของหยางอี้ฟานก่อน
พอเข้ามาในห้อง สีหน้าผ่อนคลายก่อนหน้าของทั้งสองก็หายไปหมดสิ้น ราวกับท่วงท่าครึกครื้นเมื่อครู่เป็นเพียงการเสแสร้ง
“เขายังไม่สิ้นสุดการเก็บตัวหรือ” ไป๋อี้ถามด้วยสีหน้าหนักแน่น
“ตั้งแต่ปิดด่านคราวก่อน ก็ไม่ปรากฏตัวออกมาอีกเลย” สีหน้าของหยางอี้ฟานก็เคร่งขรึมเช่นกัน ไป๋อี้เอ่ยว่า ‘เขา’ หยางอี้ฟานย่อมรู้ดีว่าหมายถึงผู้ใด
“ให้เขาปิดด่านไปเรื่อย ๆ อย่างนั้นแหละดีแล้ว ปิดสักร้อยแปดสิบปี พอถึงตอนนั้นพวกเราคงทะลวงถึงขั้นแก่นทองคำกันหมด ก็ไม่ต้องตกอยู่ใต้อำนาจคนอื่น” หยางอี้ฟานกำหมัดแน่น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเคียดแค้น