กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 240 กลับเยือนเขาฉีหลานอีกครา
หลบหนีมาตลอดทาง ในที่สุดไป๋อี้ก็หนีมาถึงยอดเขาประหลาดแห่งนี้ ที่นี่คือจุดสิ้นสุดการหลบหนีของเขา
เพราะไป๋อี้รู้ดีว่า หากผู้ใดกล้าใช้กระบี่เหาะฟันใส่สวนโอสถที่อยู่ด้านหลังเขา ย่อมต้องนำภัยฆ่าตัวมาสู่ตนอย่างแน่นอน
“คิดไม่ถึงว่ากระต๊อบของเฒ่าจะกลายเป็นที่หลบภัยของเจ้าเสียได้ ดูท่าเจ้าคงไปก่อศัตรูในอู่เยว่ไว้ไม่น้อยเลยนะ”
ชายชราเท้าเปล่าสวมเสื้อผ้าป่านก้าวเท้ากว้างออกมาจากเรือนหลังคากระเบื้อง พลางพูดด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ ไป๋อี้เห็นผู้อาวุโสก็ยิ้มพลางโค้งคำนับหนึ่งครั้งแล้วกล่าว “ข้าน้อยก็จนใจจริง กล้วยไม้ห้าเส้นที่ท่านมอบให้ทั้งห้าดอก ตอนนี้กลายเป็นของอาถรรพ์เอาชีวิตเสียแล้ว ข้าจึงต้องนำกลับมาคืน”