เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 177 ฝังข้าไว้
ภายในท้องพระโรงมืดสลัว หลวี่ซีเฉินเปื้อนเลือดทั่วร่างล้มสลบไสลอยู่กลางกองดินทราย หลีจื่อเซียนอาการดีกว่านางเล็กน้อย เกล็ดที่ข้อมือช่วยปัดป้องการโจมตีของสัตว์ประหลาดไว้หลายครั้ง แม้กระดูกแขนจะแตกละเอียด แต่ยังพอประคองตัวยืนได้
การต่อสู้สุดชีวิตของยอดอัจฉริยะทั้งสองเพียงแค่ถ่วงเวลาเจ้าอสูรยุงมรณะได้ไม่ถึงชั่วยาม ขณะนี้ผู้ฝึกตนครึ่งหนึ่งในท้องพระโรงยังหนีออกไปไม่ทัน ปากถ้ำตรงทางออกเดิมก็ไม่กว้างนัก คนหลายพันมิอาจทะลักออกไปพร้อมกันได้
ยุงมรณะหมดความสนใจเหล่าศิษย์ที่กำลังหนีตาย บัดนี้มันหมอบอยู่ตรงหน้าหลีจื่อเซียน เอียงหัวสัตว์ป่าดุร้ายไปมา งวงแหลมเล็กถูกชูขึ้นสูง
สำหรับผู้ฝึกตนซึ่งมีสายเลือดเผ่าอสูร ยุงมรณะรู้สึกฉงนยิ่งนัก ทว่าความฉงนนั้นเป็นเพียงรสชาติของอีกฝ่ายเท่านั้น