เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 ของที่ได้จากศึก
พอคำว่าโดนเหล่าผีร้ายกัดกินจนไม่เหลือซากหลุดออกมา หลงเชียนหลี่ก็ทำเหมือนได้ยินคำสาปที่น่าสะพรึงที่สุดในโลก ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด แทบจะถลนออกมานอกเบ้า
“เจ้าหลอกข้า...เจ้าหลอกข้า! เป็นไปไม่ได้!”
หลงเชียนหลี่แผดเสียงคำรามอย่างขาดสติ เท้าทรุดโซเซ อยากจะหนีให้พ้นจากหลุมวิญญาณตาพิภพอันชวนขนลุกแห่งนี้ ทว่าม่านหมอกดำเส้นเล็ก ๆ กลับผุดขึ้นในดวงตาทั้งสองของเขาพร้อมกัน พวกมันว่ายวนไปมาราวกับวิญญาณร้ายสายแล้วสายเล่า สุดท้ายก็จมหายเข้าไปในนัยน์ตาจนหมด
เมื่อม่านหมอกดำในดวงตาสลายไป หลงเชียนหลี่ก็พลันรู้สึกเหมือนลำคอถูกอะไรบางอย่างอุดเอาไว้ ทั้งยังมีความเย็นวาบแผ่ซ่านออกมาจากในกายระลอกแล้วระลอกเล่า แต่ที่ประหลาดคือ ท่ามกลางความเย็นวาบนั้นกลับปนเปด้วยความรู้สึกร้อนลวก แผดเผาจนเครื่องในทั้งห้าดูเหมือนจะละลายเป็นน้ำไปหมด
“อึก! อ๊าก!”