เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 ห่างกันเพียงประตูเดียว
บนแท่นหินไม้ ไป๋อี้พิงหลังกับประตูไม้ที่ปิดสนิท เหนือศีรษะมีแขนยักษ์สองข้างพุ่งกดลงมาราวกับเมฆดำพร้อมเสียงลมที่แหลมคม
ในเมื่อหลบไม่ได้ ไป๋อี้จ้องแขนหุ่นไม้ที่อยู่ตรงหน้า มุมปากกลับยกยิ้มเจือความขบขัน มือที่ไพล่หลังดันเบา ๆ เปิดประตูไม้ของห้องไม้ให้แง้มออกเป็นช่องเล็ก ๆ
เอี๊ยด!
ทันใดที่เสียงประตูไม้ดังเอี๊ยด หุ่นไม้สูงราวหนึ่งวาที่เดิมกำลังดุดัน กลับหยุดแขนค้างแข็งค้างอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน!
ริมขอบหินยักษ์ พวกศิษย์ที่คิดว่าไป๋อี้คราวนี้ต้องถูกตบจนตายคาที่ ต่างอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึงและงุนงงอย่างยิ่ง
หุ่นไม้ที่ดุร้ายผิดปกติทุกครั้งเมื่อมีคนมาท้าประลอง เหตุใดต่อหน้าเด็กหนุ่มผอมบางคนนั้น กลับกลายเป็นเหมือนหุ่นเชิด ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว?