เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 วิชาหุ่นเชิดเชียนจี
เสียงเบา ๆ ดังขึ้นเพียงเท่านั้น เกาเถียนตกใจจนเกือบเด็ดดอกมู่ตานในมือหลุด จ้องมองไปจึงเห็นว่าในมือของไป๋อี้ถือม้วนคัมภีร์ม้วนเล็ก ๆ อยู่ม้วนหนึ่ง
ไป๋อวี้กำลังสนทนากับท่านหญิงอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้นก็พบว่าพี่ชายปลดล็อกกลอนเชียนจีออกแล้ว นางตกใจจนริมฝีปากน้อยอ้าเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างโต
ท่านอ๋องน้อยเกาเหรินกำลังงัวเงีย ได้ยินเสียงจึงเงยดวงตาง่วงซึมที่พร่ามัวขึ้นมา มุมปากยังมีน้ำลายไหลยืด พูดไม่ชัดว่า “พี่ไป๋ ท่านปลดได้แล้วหรือ… ปลดได้จริง ๆ ด้วย!”
เมื่อเห็นม้วนคัมภีร์เล็กกระทัดรัดในมือไป๋อี้ เกาเหรินก็ตื่นเต็มตาทันที ร้องอย่างตกใจว่า “ข้าถึงกับหลับไปกี่ปีกัน เหตุใดกลอนเชียนจีจึงถูกเปิดแล้ว”
“ไม่นาน แค่ชั่วยามเดียวเท่านั้น” ไป๋อี้กล่าวยิ้ม ๆ พลางยื่นม้วนคัมภีร์ให้เกาเถียน เมื่อครู่จิตใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับการคำนวณค่ายกลสี่ทิศ ฟังไม่ทันได้ยินเสียงกระซิบของเด็กสาวทั้งสองเลยแม้แต่น้อย