เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1 บัณฑิตตาบอด
โฮก!!!
ท่ามกลางความว่างเปล่า มังกรยักษ์ที่มีเขาแดงบนหัวและทั่วร่างลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงกำลังคำรามอย่างดุร้าย เสียงคำรามสะเทือนฟ้าแผ่เป็นระลอกคลื่นซัดกระจายไปทั่วทุกทิศ จนแทบจะทำให้ห้วงมิติมืดมิดนี้ปริแตก ฟังดูเหมือนกำลังคำรามด้วยความโกรธ และเหมือนกำลังร้องเรียก
“หยุดร้องได้แล้ว...หยุดร้องได้แล้ว!”
ที่ที่นั่งแถวสุดท้ายของสำนักศึกษาหย่งเถิง เด็กหนุ่มซึ่งฟุบหลับอยู่บนโต๊ะจู่ ๆ ก็พึมพำออกมาอย่างไม่ชัดเจน จากนั้นพลันตะโกนลั่นด้วยเสียงดังจนสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ดวงตาทั้งสองข้างม่านตากระเจิง
บนแท่นบรรยาย ท่านอาจารย์ชราถือไม้เรียวจ้องเขม็งด้วยสายตาโกรธเคือง เอ่ยตำหนิด้วยน้ำเสียงขรึมว่า “บ้านยากจนไม่ง่าย การไม่ขยันคือความอัปยศ ไป๋อี้ หากเจ้ายังง่วงนอนอยู่อีก พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาแล้ว!”
เด็กหนุ่มรีบขยี้ตาแล้วก้มหน้าลง ดูคล้ายละอายใจอย่างยิ่ง แต่แท้จริงแล้วเขากำลังพลิกเปิดตำราอย่างเร่งรีบ เพื่อดูว่าอาจารย์สอนไปถึงไหนแล้ว