กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 382 ดาเมะ ดาเมะโย (ไม่ได้นะ ไม่ได้เด็ดขาด)
หลี่เฟิงถือโทรศัพท์มือถืออยู่ สีหน้าราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว
ปลายสาย
ล่ามพูดด้วยความเร็วสูง
ระหว่างนั้นยังมีเสียงอับดุลลาห์ทุบโต๊ะดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ
"องค์ชายตรัสว่า พระองค์เองก็เป็นเพื่อนเหมือนกัน"
"พระองค์ตรัสว่า นายซาคนนี้ไม่ได้ขาดเงิน สิ่งที่ขาดคือเรื่องราวแบบที่คุณเฉินมี"
"หากต้องการข้อมูลทางประวัติศาสตร์ พวกเราจะจัดเตรียมให้ทันที"
หลี่เฟิงยื่นโทรศัพท์ไปข้างหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความวิงวอนขอความช่วยเหลือ
เฉินเย่เอนหลังพิงเก้าอี้ โค้กในมือเพิ่งดื่มไปได้ครึ่งกระป๋อง พอได้ยินคำพูดเหล่านั้น ขมับก็เต้นตุบๆ