กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 370 จะรีบร้อนไปทำไม เปิดวิสัยทัศน์ให้กว้างหน่อยสิ
"ไม่ใช่แล้วโว้ย!"
หวงเฉียงทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาวางถ้วยเหมาไถกระแทกโต๊ะอย่างแรง จนสุราในถ้วยกระฉอกกระเด็นเปื้อนมือ
อายุห้าสิบสองปีแล้ว มุมปากยังตกลงจนแทบจะถึงคาง
"ผอ.เฉิน พวกเรากว่าจะได้มารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ"
"กลับเมืองซื่อปาแล้วค่อยว่ากัน? แบบนั้นมันก็..."
เขาไม่ได้พูดประโยคหลังจนจบ
แต่ทุกคนในที่นี้ต่างเข้าใจความหมายดี
หากกลับเมืองซื่อปาไปแล้ว นั่นก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่พวกเขาจะมีสิทธิ์ออกเสียงได้อีกต่อไป