กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 362 เด็กหญิงตัวน้อยรังแกคนแซ่เฉินอย่างฉันซะแล้ว
หนี!
จะหนีไปไหน!
เมื่อวินาทีก่อน ผู้คนเจ็ดแปดคนที่กำลังต่อแถวอยู่ตรงจุดตรวจความปลอดภัยยังคงวางท่าทีสำรวมกันอยู่เลย
แต่วินาทีถัดมา...
ทุกคนก็กรูกันเข้ามาราวกับฝูงผึ้งแตกรัง
เสียงตะโกนสามครั้งของหน่วนหน่วนดังราวกับเสียงประกาศผ่านลำโพง ต่อให้ยืนอยู่ห่างออกไปสิบห้าเมตรก็ยังได้ยินชัดแจ๋ว
ชายหนุ่มสวมหมวกปีกกว้างสำหรับตกปลาคนหนึ่งพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก ยื่นโทรศัพท์จ่อแทบจะติดหน้าเฉินเย่
"เชี่ย! จริงดิ!"
"ไอ้คนที่อยู่กรมประชาสัมพันธ์กลางแห่งชาติคนนั้นน่ะเหรอ!?"