กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 353 ก็แค่เดินไปดูลาดเลาเฉยๆ ไม่ได้กลัวเลยสักนิด
เฉินเย่นอนจนสายโด่ง
โทรศัพท์มือถือถูกกดทับอยู่ใต้หมอน สั่นครืดๆ มาตลอดทั้งเช้า
เขายกมือเช็ดหน้า พลิกตัวแล้วควานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากเตียง
ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน : 213 ข้อความ
นิ้วปัดขึ้นครั้งเดียว กดลบทั้งหมดในพริบตา
ไม่อ่าน
ในหัวมีแต่เรื่องยุ่งเหยิงเต็มไปหมด
เมื่อคืนพวกตาเฒ่าในกลุ่มแชตแย่งพื้นที่จัดแสดงกันไปถึงไหนแล้ว?
หลี่เฟิงเจ้าเด็กนั่นยังรับมือไหวอยู่หรือเปล่า?