กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337 ผมเนี่ยนะ! คว่ำบาตรผมเนี่ยนะ! ผมยังไม่รู้เลยว่าหน้าตาอาวุธสงครามเป็นยังไง
เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นสี่ครั้ง
ในที่สุดเฉินเย่ก็คลานออกมาจากผ้าห่ม
สมองยังมึนงง
เส้นผมชี้กระเซอะกระเซิงไปคนละทิศละทาง
สวมกางเกงขาสั้นลายดอกกับเสื้อกล้ามสีขาว
รองเท้าแตะคีบคู่หนึ่งถูกเขาสวมเดินลากเท้าตึงตังไปยังหน้าประตู
เปิดประตูออกเพียงแง้มเดียว
หลี่เฟิงยืนอยู่ตรงทางเดิน
มือซ้ายถือกล่องข้าวเก็บความร้อน ส่วนมือขวาหนีบซองเอกสารสีน้ำตาลไว้