กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 รอให้สายลมมาถึง และสายลมก็พัดมาถึงแล้ว
เจ็ดโมงสี่สิบนาที
หน้าประตูทางเข้าหมายเลขหนึ่งของอ่าวหนานไห่
หลี่เฟิงกระชับสายสะพายกระเป๋าเป้ทหารอีกครั้ง สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนยกมือขึ้นเคาะประตู
เมื่อคืนตอนที่เขาได้รับโทรศัพท์จากโจวเจิ้ง เขาแทบคิดว่าอีกฝ่ายกำลังแกล้งเขาอยู่
ให้เขาไปพบเฉินเย่?
ไปพบทำไม?
ไปดูอีกฝ่ายเล่นเกม? รินเครื่องดื่มชูกำลังให้? หรือช่วยเก็บกล่องอาหารเดลิเวอรี?
หลี่เฟิงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูสามวินาที สีหน้าของเขาดูราวกับเพิ่งกินบิสกิตอัดแท่งที่ค้างคืนมาแล้ว
ประตูเปิดออก