กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 325 ปล่อยให้กระสุนมันลอยไปสักพักก่อน
วันเวลาผ่านไป
ตลอดหลายวันถัดมา
หม่าลู่ชางกับคนอื่นๆ วางตัวสงบเสงี่ยมลงจริงๆ
ไม่รายงาน ไม่ขอคำสั่ง แม้แต่เดินยังเขย่งปลายเท้า
เฉินเย่สวมหูฟัง จ้องหน้าจอเล่นเกม "สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ"
แต่เขาสัมผัสได้ว่า ด้านหลังจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ มีดวงตาหลายคู่คอยเหลือบมองมาทางนี้เป็นระยะ
อยากมองก็อยากมอง แต่ไม่กล้ามอง ท่าทางเหมือนพวกหัวขโมยไม่มีผิด
พวกบ้างานกลุ่มนี้คงอัดอั้นกันจนแทบแย่แล้ว
เมื่อนึกถึงว่าอีกไม่นานก็จะได้ออกจากรังประจบสอพลออันแสนอึดอัดแห่งนี้ ไปนั่งเล่นเกมรับลมทะเลที่ทะเลจีนใต้ เฉินเย่ก็อดรู้สึกคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้