กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296 เฉิน นี่คุณกำลังล่อลวงเด็กหนุ่มบ้านนอกผู้บริสุทธิ์ให้ก่ออาชญากรรมชัดๆ
จ้าวเฉียงแทบจะเสียสติอยู่แล้ว
เขายกมือทั้งสองข้างขยี้ผมจนยุ่งเหยิงราวกับรังนก
ปากก็พึมพำซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุดว่า จบเห่แล้ว จบเห่แล้ว
หมู่บ้านไป๋เฮ่อมีพื้นที่อยู่เพียงน้อยนิด คิดอย่างไรก็ใหญ่ได้แค่นั้น
ไม่ต้องพูดถึงคนสามหมื่นคนเลย ต่อให้จู่ๆ มีคนเพิ่มขึ้นมาสามพันคน ถนนลาดยางในหมู่บ้านก็คงถูกเหยียบจนทรุดลงไปสองเซนติเมตรแล้ว
ไม่มีที่พักให้คนเหล่านั้น
ไม่มีบ้านพักสไตล์ฟาร์มสเตย์มากพอ
แม้แต่ส้วมหลุมตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ก็มีความจุไม่เพียงพอให้พวกคนเมืองพุงพลุ้ยกลุ่มนี้ปลดทุกข์ด้วยซ้ำ!
เฉินเย่ซึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์