เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 293 มาร์สเกอ เฉิน เกิดเรื่องแล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว
อาคารที่ว่าการอำเภอ
ห้องทำงานนายอำเภอ
หวังผิงใช้สองมือประคองหูโทรศัพท์ตั้งโต๊ะที่ปลายสายเหลือเพียงเสียงสัญญาณว่าง ร่างทั้งร่างแข็งค้างอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่
คำว่า "อ้อ" สั้นๆ แห้งแล้งที่ดังมาจากปลายสาย ยังคงวนเวียนและขยายเสียงก้องอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด
ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตกำลังรุมประณาม มีผู้มีอิทธิพลบนโลกออนไลน์ที่ได้รับเครื่องหมายยืนยันตัวตนสีทองจำนวนมากร่วมลงชื่อคว่ำบาตร อำเภอแห่งนี้อาจถูกลากขึ้นเขียงรับแรงกดดันได้ทุกเมื่อ
นายกเทศมนตรีเมืองผู้สง่างามถึงเพียงนั้น กลับให้คำสั่งมาแค่คำเดียวเนี่ยนะ?
หวังผิงมองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไปแล้ว อดไม่ได้ที่จะเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเอง
ไอ้ที่เรียกว่า "อ้อ" นี่มันหมายความว่าอะไรวะ?