กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 252 เรื่องแบบนี้พูดส่งเดชไม่ได้นะ
เสียงขับร้องแบบโหม่ย
ทุ้มต่ำ แหบพร่า
แฝงไว้ด้วยความห้าวหาญและความเวิ้งว้างอันเป็นเอกลักษณ์ของที่ราบสูงเป่ยเหอ
เสียงนั้นกรีดผ่านท้องฟ้าเหนือสนามกีฬาที่รองรับผู้ชมได้หนึ่งแสนคน
ข้างเสาแสงสีขาวเย็นกลางสนาม เสียงเพลง 'เสียงสะท้อนแห่งคังติ้ง' ฉบับภาษาทิเบตก็ดังกังวานขึ้นจากพื้นดิน
ล่องลอยใสกระจ่าง ราวกับเสียงจากสรวงสวรรค์
ท่ามกลางสนามที่มืดสลัว ลำแสงสปอตไลต์นุ่มนวลห้าสิบหกดวงทยอยสว่างขึ้นตามลำดับ
เจ้าสาวจากชนเผ่าทั้งห้าสิบหกกลุ่ม ค่อยๆ ก้าวตามจังหวะกลอง เดินเข้าสู่ใต้แสงไฟสปอตไลต์
ไม่มีการตัดเย็บสไตล์ตะวันตกฉูดฉาดไร้สาระ