เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 188 ก็เป็นได้แค่หินรองเท้าให้ฉันเหยียบขึ้นไปเท่านั้นแหละ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ประตูห้องทำงานของฝ่ายประชาสัมพันธ์ภาครัฐเปิดออก
โจวเฉวียนเดินออกมา สีหน้าซับซ้อน ดูเหม่อลอยเล็กน้อย ฝีเท้าก้าวช้าอย่างยิ่ง
ตรงโถงทางเดินด้านนอก มีหลี่เปินและเจ้าหน้าที่อีกยี่สิบกว่าคน รวมถึงหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ภาครัฐจากทั้งสิบสองเมือง ต่างพากันมายืนอออยู่เต็มพื้นที่
ทันทีที่เห็นโจวเฉวียนปรากฏตัว ทุกคนก็กรูกันเข้ามาล้อมเขาไว้
"ผู้อำนวยการโจว ข้างในเป็นยังไงบ้างครับ ผอ.เฉินไม่ได้ขว้างปาข้าวของใช่ไหมครับ" หลี่เปินถาม
"เหล่าโจว สรุปแล้วผอ.เฉินคนเล็กคิดจะทำยังไงกันแน่ อีกสองวันก็จะเริ่มวิ่งแล้วนะ!" จ้าวกังกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ
เหล่าหลี่ เหล่าซุน ต่างแย่งกันพูดจนเสียงดังอื้ออึงราวกับหม้อโจ๊กเดือด
โจวเฉวียนหยุดยืน