เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 เหล่าจางกับเหล่าหวังฟ้าถล่มทลาย
ภายในห้องโดยสาร
ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดวูบลงมาไม่ขาดสาย
หวังเจี้ยนกั๋วคีบบุหรี่ที่เหลืออยู่ครึ่งมวนไว้ระหว่างนิ้วมือ จนสะเก็ดไฟลามไหม้ปลายนิ้ว ความร้อนทำให้เขาสะดุ้งจนตัวสั่น ก้นบุหรี่ร่วงลงบนขากางเกง
จางกั๋วเฉียงอ้าปากค้างอยู่นานสองนาน ยังหุบไม่ลง เนื้อเหี่ยวย่นบนใบหน้ากระตุกยิกๆ
ฟ้าถล่มแล้ว
ถล่มลงมาจริงๆ!
เหลียงเหวินหยวนเอนหลังพิงเบาะหนังระดับพรีเมียม เปลือกตาหย่อนลงเล็กน้อย สายตากวาดมองใบหน้าของทั้งสองคนสลับไปมา
"ทำไม? ไม่เต็มใจหรือ?"
หวังเจี้ยนกั๋วรีบตบเถ้าบุหรี่ออกจากขากางเกง ลิ้นพันกันจนพูดแทบไม่รู้เรื่อง "ท่าน...ท่านผู้ว่าการครับ...เจ้าเด็กเฉินคนนั้นเคยชินกับการทำตัวเหลวไหลมานานแล้ว กฎระเบียบของศาลาว่าการมณฑลก็เข้มงวดเสียด้วย ผมเกรงว่าพอเขาไปแล้วจะทำให้ท่านขุ่นเคืองเอาได้ครับ"