กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 142 มันมีไว้เพื่อปกป้องพวกเราต่างหาก
ปี๊ด—ปี๊ด ปี๊ด—ปี๊ด!
เสียงแตรดังผิดเพี้ยนไปจากทำนอง ปลายเสียงสั่นเครือ แผ่กระจายผ่านเครื่องขยายเสียงกว่าหกหมื่นตัว
ผู้คนนับหมื่นบนอัฒจันทร์ต่างนั่งนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับที่นั่ง
หวังฮวนชูไม้เซลฟี่ขึ้น ขอบตาแดงก่ำ
ภายในห้องไลฟ์สด คอมเมนต์บนหน้าจอหยุดนิ่งไปหมด
เสียงแตรลอยก้องอยู่กลางท้องฟ้ายามค่ำคืน
ลึกเข้าไปในหมู่เมฆเหนือศีรษะ มีเสียงครืนครั่นดังแว่วมาเป็นระลอก
อัฒจันทร์คอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนตามไปด้วย
"แม่ครับ! นั่นมันอะไรน่ะ!?"