กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 133 เจียงเฉิงก็ยังคงเป็นเจียงเฉิงเมืองเดิม ไม่เคยเปลี่ยน
เหลียงเหวินหยวนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง รีบก้าวพรวดเข้าไปคว้าต้นแขนของเฉินเย่ไว้ทันที
"ท่านผู้นำครับ ผมเป็นโรคความดันโลหิตสูงนะครับ อย่าทำให้ผมตกใจสิครับ"
"มณฑลหนานเจียงยากจน จะฝากความหวังไว้กับป้ายทองคำอย่างเสี่ยวเฉินเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องแล้วนะครับ"
อดีตผู้บัญชาการฝ่ายการเมืองยกถ้วยชาร้อนขึ้นมา เป่าพลิ้วใบชาที่ลอยอยู่บนผิวน้ำเบาๆ
"ผู้ว่าการเหลียง ให้โอกาสคนหนุ่มสาวได้มีทางเลือกเพิ่มอีกสักทางเถอะ"
เฉินเย่โยนกล่องปีกไก่ทิ้ง ก่อนจะปัดเศษอาหารบนกางเกงออก
"เลิกเถียงกันได้แล้ว"
เขาสวมรองเท้าแตะ เดินลากเท้าไปมาภายในห้อง
"ผมไม่ชอบใส่สูท"